Dark Globe short film by Donato Sansone
यो छोटो फिल्मले युद्धको बिभिषिकाको भयानक चित्र देखाउछ ।
मानिसले आफ्नो बुद्धि, शक्ति र प्रविधिलाई सृष्टिको संरक्षणभन्दा विनाशतर्फ बढी प्रयोग गर्न थालेको छ। प्रकृतिका वनहरू उजाडिँदै छन्, नदीहरू प्रदूषित हुँदै छन्, जीवजन्तुहरूको अस्तित्व संकटमा परेको छ, र युद्ध तथा स्वार्थले मानवताको संवेदनशील अनुहारलाई नै धमिलो बनाइरहेको छ। यस्तो लाग्छ, मानौं हामीले आफ्नै घरमा आगो लगाएर त्यसको तापमा आफ्नो विजय खोजिरहेका छौं। प्रश्न यही हो—यदि यही गति जारी रह्यो भने, भविष्यले हामीलाई आशाको उज्यालो दिनेछ कि अन्तहीन अन्धकारको कथा मात्र सुनाउनेछ?
तर इतिहासले एउटा कुरा बारम्बार प्रमाणित गरेको छ—सबैभन्दा गाढा अन्धकारपछि नै पहिलो किरण जन्मिन्छ। जबसम्म मानिसको हृदयमा करुणा बाँकी छ, एउटा बालकले रूख रोप्ने सपना देख्छ, कुनै कलाकारले सौन्दर्य सिर्जना गर्छ, कुनै वैज्ञानिकले जीवन बचाउने उपाय खोज्छ, र कुनै अपरिचितले अर्को अपरिचितप्रति दया देखाउँछ, तबसम्म आशा मरेको हुँदैन। संसारलाई परिवर्तन गर्ने शक्ति विशाल युद्धमा होइन, लाखौँ साना असल निर्णयहरूमा लुकेको हुन्छ।
सायद भविष्यले हामीलाई एउटा कठिन छनोटको सामु उभ्याइरहेको छ। हामी विनाशलाई आफ्नो भाग्य मानेर मौन बस्ने कि चेतनाको नयाँ यात्रा सुरु गर्ने? पृथ्वीलाई बचाउनु केवल प्रकृतिको प्रश्न होइन, यो हाम्रो आफ्नै अस्तित्वको प्रश्न हो। यदि हामीले समयमै आफूभित्रको लोभभन्दा प्रेम, घृणाभन्दा सहअस्तित्व, र विनाशभन्दा सिर्जनालाई रोज्न सक्यौं भने, यो संसार अझै पनि दुःस्वप्नबाट जागेर नयाँ बिहानको स्वागत गर्न सक्छ।
